Чтение онлайн

"Я маю на ўвазе, што гэты дзённік утрымоўвае ўспаміны аб жудасных падзеях. Аб гэтых падзеях не прынята казаць. Іх замоўчваюць. Яны адбыліся ў "Хогвартсе", школе вядзьмарства і ведзьмінскіх мастацтваў."

  "Як раз у ёй я і знаходжуся",– паспешліва напісаў Гары.
– "Я ў "Хогвартсе", і тут зноў адбываюцца жудасныя рэчы. Ці ведаеш ты што-небудзь аб Таемным Пакоі?"

Сэрца стукала як молат. Адказ Рэдла з'явіўся вельмі хутка, почырк зрабіўся меней акуратным, як быццам ён спяшаўся напісаць усё, што яму вядома.

  "Зразумела,

я ведаю аб Таемным Пакоі. У мой час было прынята сцвярджаць, што гэта легенда, што Пакоі не існуе. Але гэта хлусня. Калі я быў у пятым класе, Пакой быў адчынены, і монстар напаў на некалькіх вучняў і ўрэшце рэшт забіў аднаго чалавека. Я злавіў таго, хто адкрыў Пакой, і яго выключылі. Аднак, дырэктар, прафесар Дзіпет, вельмі сарамаціўся таго, што падобная рэч магла здарыцца ў "Хогвартсе", ён забараніў мне казаць праўду. Версія была такая, быццам бы дзяўчынка загінула ў выніку незразумелага няшчаснага выпадку. За заслугі мне далі прыгожы, бліскучы Прыз з гравіроўкай і загадалі трымаць рот на замку. Але я заўсёды ведаў, што гісторыя можа паўтарыцца. Монстар застаўся жывы, а той, хто мог выпусціць яго на волю, не быў змешчаны ў турму."

Гары ледзь не перакуліў чарніліцу, так ён спяшаўся напісаць адказ:

"Менавіта гэта і адбываецца зараз. Было тры напады, і ніхто не ведае, хто за гэтым варта. Хто гэта быў у мінулы раз?"

  "Калі жадаеш, магу паказаць",– адказаў дзённік Рэдла.
– "Табе не прыйдзецца верыць мне на слова. Я магу правесці цябе па сваіх успамінах аб той ночы, калі я схапіў злачынца."

Гары завагаўся і затрымаў пяро ў паветры. Што жадае сказаць Рэдл? Як мага правесці кагосьці па чужых успамінах? Ён спалохана зірнуў на дзверы ў спальню. Пачынала цямнець. Калі ён зноў перавёў вочы на старонку дзённіка, то ўбачыў, як там фармуецца новы запіс:

"Дазволь мне паказаць."

Гары падумаў яшчэ дзель секунды, а затым напісаў дзве літары:

"ОК."

Старонкі пачалі самі сабою перагортвацца, нібы ад парыва ветра, і расчыніліся на чэрвені месяцы. З разяўленым ротам Гары назіраў, як маленькі квадрацік з датай "13 чэрвеня" ператвараецца ў мініятурны тэлевізійны экран. Рукі ў хлопчыка задрыжалі, ён паднёс дзённік да вачэй і амаль прыціснуўся тварам да маленечкага акенца. Ён не паспеў сцяміць, што адбываецца, а яго ўжо ўцягвала ўнутр экрана, памеры якога ўсё павялічваліся; Гары адчуў, як яго цела пакідае ложак; галавой наперад ён, у віхуры яркіх фарбаў і ценяў, паляцеў у акенца на старонцы.

Нарэшце, ён адчуў цвёрдую глебу пад нагамі і ўстаў, дрыжачы, а размытыя плямы вакол раптам здабылі фокус.

Ён адразу жа здагадаўся, дзе знаходзіцца. Круглы пакой са спячымі партрэтамі на сценах - ды гэта жа кабінет Дамблдора! Але за сталом сядзеў зусім не Дамблдор. Зморшчаны, далікатны дзядок-вядзьмак, лысы, калі не лічыць пары сівых віхроў, чытаў ліст пры святле свечкі. Гары ніколі раней не бачыў гэтага чалавека.

– Выбачыце, - пралапатаў ён.
– Я не жадаў так урывацца...

Але вядзьмак нават не падняў вока ад ліста. Ён працягваў чытаць, злёгку хмурачыся. Гары падышоў бліжэй і, заікаючыся, спытаў:

– Эээ... я тады пайду, можна?

Вядзьмак па-ранейшаму не звяртаў на яго ўвагі. Падавалася, ён нават не чуе звернутых да яго слоў. Падумаўшы, што дзядок,

павінна быць, глухі, Гары падвысіў голас.

– Выбачыце, што памяшаў Вам. Я зараз сыйду, - амаль прагукаў ён.

Вядзьмак са ўздыхам згарнуў ліст, устаў, прайшоў паблізу Гары, нават не зірнуўшы на яго і падышоў да акна, каб зачыніць запавесы.

Заходняе неба за акном было лалава чырвоным. Вядзьмак вярнуўся да стала, сеў, сашчапіў рукі і прыняўся круціць вялікімі пальцамі, неадрыўна сочачы за дзвярамі.

Гары агледзеўся. Фоўкса не было - як і срэбных прыбораў. Гэта быў "Хогвартс" часоў Рэдла, што азначала, што невядомы вядзьмак - тагачасны дырэктар, а ён, Гары, не больш за фантом, абсалютна нябачны для людзей з мінулага.

Прычуўся стук у дзверы.

– Увайдзіце, - вымавіў вядзьмак дрыготкім старэчым голасам.

Увайшоў юнак гадоў шаснаццаці, на хаду здымаючы востраканцовы капялюш. На грудзі бліскацеў срэбны значок старасты. Ростам ён быў значна вышэй Гары, але ў яго былі такія жа чорныя валасы.

– Ах, гэта ты, Рэдл, - сказаў дырэктар.

– Вы жадалі мяне бачыць, прафесар Дзіпет?
– спытаў Рэдл. Від у яго быў усхваляваны.

– Садзіся, - сказаў Дзіпет.
– Я толькі што прачытаў ліст, які ты даслаў мне.

– О, - сказаў Рэдл. Ён сеў і дужа сашчапіў далоні.

– Мой дарагі хлопчык, - добразычліва пачаў Дзіпет.
– Я ніяк не магу дазволіць табе застацца ў школе на лета. Але ты ж і сам жадаеш паехаць дахаты на вакацыі?

– Не, - не задумваючыся, адказаў Рэдл.
– Я са значна вялікім задавальненнем застануся ў "Хогвартсе", чым вяртацца ў гэты... у гэты...

– Наколькі я ведаю, на вакацыях ты жывеш у дзіцячым доме ў маглаў?
– спытаў Дзіпет не без цікаўнасці.

– Так, сэр, - адказаў Рэдл і злёгку счырванеў.

– Ты маглнароджаны?

– Паўкроўка, сэр, - сказаў Рэдл.
– Бацька магл, маці ведзьма.

– І твае бацькі абодва?...

– Мая маці памерла адразу пасля майго нараджэння, сэр. У дзіцячым доме мне распавялі, сэр, што яна паспела толькі даць мне імя - Том, у гонар бацькі, і Марвола - у гонар дзеда.

Дзіпет спачувальна пацокаў языком.

– Разумееш, Том, - уздыхнуў ён, - мы маглі бы зрабіць для цябе выключэнне, але, улічваючы акалічнасці...

– Вы маеце ў выгляду напады, сэр?
– спытаў Рэдл, і ў Гары сціснулася сэрца. Ён падышоў бліжэй, баючыся выпусціць хоць слова.

– Цалкам дакладна, - адказаў дырэктар.
– Мой дарагі хлопчык, ты і сам разумееш, як неабачліва з майго боку было бы дазволіць табе заставацца ў замку пасля канчатка семестра. Асабліва ў святле нядаўняй трагедыі... смерць гэтай няшчаснай маленькай дзяўчынкі... На дадзеным этапе, дзіцячы дом - значна больш бяспечнае месца. Дарэчы сказаць, у Міністэрстве Магіі пагаворваюць нават аб тым, каб зачыніць школу. Мы так і не наблізіліся да разгадкі, хто ж...ммм... гэта можа быць.....

Рэдл пашырыў вочы.

– Сэр, а калі бы злачынца злавілі? Калі бы напады спыніліся?...

– Што ты жадаеш гэтым сказаць?
– спытаў Дзіпет які завагаўся голасам.
– Рэдл, табе нешта вядома аб нападах?

– Не, сэр, - паспешна адказаў Рэдл.

Але Гары адразу зразумеў, што гэта было сапраўды такое жа "не", якім ён адказаў Дамблдору на падобнае пытанне.

Дзіпет адкінуўся назад з некалькі расчараваным выглядам.

– Можаш ісці, Том...

Рэдл саслізнуў са крэсла і, прыгорбіўшыся, выйшаў з кабінета. Гары накіраваўся за ім.