Чтение онлайн

– Вось-вось, - сказаў Рон.
– А зараз уся школа будзе казаць, што ты яго пра-пра-пра-пра-праўнук...

– Але ж гэта не так, - сказаў Гары, адчуваючы невытлумачальную паніку.

– Гэта будзе цяжка даказаць, - сказала Герміёна.
– Ён жыл гадоў гэтак тысячу таму; па некаторых прыкметах, ты цалкам можаш ім быць.

Уначы Гары ляжаў без сну. Праз шчылінку паміж занавесамі полага ён назіраў за сняжынкамі, ціха кружыўшымі за акном вежы і думаў, думаў...

Ці можа ён на самай справе быць нашчадкам Салазара Слізэрына? Урэшце рэшт, ён анічога не ведае аб сям'і свайго бацькі. Дурслі

Паціху, Гары паспрабаваў сказаць што-небудзь на серпентарго. Нічога не выйшла. Падобна, трэба было апынуцца сам-насам са змяёй, каб пачаць размаўляць з ёй.

Але я жа ў "Грыфіндоре", думаў Гары. Шапка-размеркавальніца ніколі бы не змясціла мяне сюды, калі бы ў мне цякла кроў Слізэрына...

Паміж іншым, сказаў агідны ціхі голас у яго ў галаве, шапка-размеркавальніца збіралася адправіць цябе ў "Слізэрын", не памятаеш, ці што?

Гары заварочаўся. Заўтра на гербалогіі ён убачыць Джасціна і растлумачыць яму, што адклікаў ад яго змею, а зусім не нацкоўваў, як падумалі ўсе гэтыя дурні (злосна дадаў пра сябе Гары),.

Раніцой, аднак, пайшоўшы уначы сняжок ператварыўся ў шугавею такой сілы, што апошні ўрок гербалогіі у гэтым семестры адмянілі: прафесар Спроўт павінна была апрануць мандраганятак у шкарпэткі і шалікі. Гэта з'яўлялася даволі складанай аперацыяй, якую яна не вырашалася перадаручыць камусь іншаму, асабліва зараз, калі ад паспяховага развіцця гэтых раслін залежыла жыццё місіс Норыс і Коліна Крыві.

Гары хваляваўся, што не ўбачыўся з Джасцінам. Ён мучыўся, седзячы ў каміна ў агульнай Грыфіндорскай гасцінай, у той час як Рон з Герміёной праводзілі нечакана з’явіўшыйся вольны час за гульнёй у чароўныя шахматы.

– У імя неба, Гары, - сказала Герміёна трохі раздражнёна, гледзячы, як слон Рона сцягнуў з каня яе афіцэра і пацягнуў яго з дошкі.
– Ідзі і знайдзі Джасціна, калі для цябе гэта так важка.

Вырашыўшыся, Гары падняўся з крэсла і вылез праз адтуліну за партрэтам, разважаючы, дзе зараз можа знаходзіцца Джасцін.

З-за шчыльных шэрых снежных віхур за вокнамі ў замку было нашмат цямней, чым звычайна ў дзённы час. Пацепваючыся, Гары ішоў паблізу класных пакояў, у якіх праходзілі заняткі, і лавіў данасіўшыеся адтуль урыўкі фраз. Прафесар МакГонагал адчайна лаялася на кагосьці, хто, судзячы па ўсім, ператварыў свайго суседа на барсука. Падушыўшы ў сабе парыў пазірнуць, хто гэта зрабіў, Гары прайшоў паблізу. Ён падумаў, што Джасцін мог у вольны час заняцца выкананнем назапашаных хатніх заданняў, і вырашыў перш за ўсё пашукаць у бібліятэцы.

Хафлпафцы, якія павінны былі бы зараз займацца гербалогіей, на самой справе сядзелі ў задняй частцы бібліятэкі, але яны нічога не чыталі і не пісалі. У прасветах паміж доўгімі шэрагамі высокіх кніжных стэлажоў Гары былі бачныя пахіленыя адно да аднаго галавы: хлопцы бурна нешта абмяркоўвалі. Гары не бачыў, ці ёсць сярод іх Джасцін. Ён накіраваўся было да іх, але тут абрывак гутаркі даляцеў да яго вушэй, і Гары спыніўся ў Падзеле Нябачнасці, каб трохі паслухаць.

– У любым выпадку, - казаў нейкі здаравяка, - я загадаў Джасціну схавацца ў спальні. Я маю на ўвазе, калі Потэр вылучыў яго чарговай ахвярай, то яму лепш усяго пакуль не высоўвацца. Вядома, Джасцін даўно чакаў чаго-небудзь падобнага з тых самых пор, як прамовіўся Потэру, што ён магланароджаны. Джасцін нават сказаў, што быў запісаны ў Ітан. А гэта такая рэч, пра якую не варта распаўсюджвацца,

– Значыць, ты сапраўды ўпэўнены, што гэта Потэр, так, Эрні?
– заклапочана спытала светлавалосая дзяўчынка з касічкамі.

– Ханна, - найсур'ёзным тонам прамовіў шчыльны хлапчук, - ён змеевусны. Усім вядома, што гэта прыкмета чорнага чараўніка. Ты чула калі-небудзь аб прыстойных людзях, якія бы размаўлялі са змеямі? Не? Паміж іншым, Слізэрына звалі серпентаязым.

Паміж размаўляючымі прабегла смутнае мармытанне, а потым гучны голас Эрні працягнуў:

– Памятаеце, што было напісана на сцяне? Ворагі Нашчадака, беражыцеся. У Потэра паўсталі нейкія праблемы з Філчам. Тут жа - раз!
– на яго кошку здзейснен напад. Потым, гэты першаклашка, Крыві, увесь час даставаў Потэра, сфатаграфаваў яго ляжалым у брудзе пасля квідытчнага матчу. Што нам вядома далей? На Крыві таксама напалі.

– Але ён заўсёды падаваўся такім любасным, - няўпэўнена запярэчыла Ханна, - і потым, гэта ж з-за яго, ну, вы разумееце... знік Самі-Ведаеце-Хто. Потэр не можа быць такім ужо дрэнным, дакладна?

Эрні таямніча панізіў голас, галовы хафлпафцаў ссунуліся яшчэ цясней, а Гары зрабіў пару крокаў наперад, каб пачуць, што скажа Эрні.

– Нікому невядома, якім чынам ён перажыў атаку Самі-Ведаеце-Каго. Я жадаю сказаць, ён тады быў немаўлём. Па ідэі, ён павінен быў разляцецца на кавалачкі. Я так скажу - толькі вельмі моцны чорны чараўнік мог перажыць дзеянне такіх страшных праклёнаў.
– Эрні панізіў голас практычна да шэпту і працягнуў: - Можа быць, менавіта таму Самі-Ведаеце-Хто жадаў забіць яго. Не жадаў канкурэнцыі, другога Чорнага Лорда, разумееце? Жадаў бы я ведаць, якія яшчэ таемныя ўменні хавае Потэр?

Гары быў не ў сілах слухаць далей. Ён гучна кашлянуў і выйшаў з-за паліц. Калі бы ён не быў так раз’юшчаны, то знайшоў бы гледзішча якое яму адчынілася пацешным: хафлпафцы параскрылі рты, быццам Скамянелі ад аднаго яго выгляду, ад твару Эрні павольна адлівала фарба.

– Прывітанне, - сказаў Гары.
– Я шукаю Джасціна Фінч-Флетчы.

Горшая боязь хафлпафцаў пацвярджаліся са ўсёй відавочнасцю.

– Навошта ён табе?
– спытаў Эрні.

– Я жадаю растлумачыць яму, што насамрэч здарылася са змяёй у Клубе Дуэлянтаў, - сказаў Гары.

Эрні закусіў збялелую губу, а потым зрабіў глыбокі ўдых і вымавіў:

– Мы ўсе там былі. Мы бачылі, што здарылася.

– Тады вы павінны былі зазначыць, што, пасля таго як я паразмаўляў са змяёй, яна адступіла?
– спытаў Гары.

– Усё, што я бачыў, - заўпарціўся Эрні, хоць і быў не ў сілах суняць дрыготку, - гэта тое, што ты размаўляў на серпентарго і нацкоўваў змяю на Джасціна.

– Не нацкоўваў я змею!
– выпаліў Гары, і яго голас завібрыраваў ад гневу.
– Яна яго нават не кранула!

– Ледзь было не кранула!
– не здаваўся Эрні.
– І, калі жадаеш ведаць, - паспешна дадаў ён, - то магу табе паведаміць, што мая сям'я налічвае больш дзевяці пакаленняў ведзьмакоў і ведзьмаў, і што мая кроў такая жа чыстая, як у ўсіх, і...

– Пляваць мне на тваю кроў!
– люта крыкнуў Гары. – Чаму гэта я павінен нападаць на магланароджаных?

– Кажуць, ты ненавідзіш маглаў, з якімі жывеш, - хутка адказаў Эрні.

– Жыць з Дурслі і не ненавідзець іх проста немагчыма, - горка сказаў Гары.
– Паглядзеў бы я на цябе на маім месцы.