Гары Потэр і Таемны Пакой
Шрифт:
– Мабыць, маглы ўмеюць пабольш, чым мы думаем, ці праўда?
– сама місіс Уізлі сядзела разам з Джыні на пярэднім сядзенні, больш падобным на садовы ўслон.
– Я маю на увазе, з боку ніколі не скажаш, што тут гэдак прасторна, так?
Містэр Уізлі завёў рухавік, і машына павольна пакаціла са двара, а Гары азірнуўся, каб кінуць апошні погляд на дом. Ён ледзь паспеў задумацца, калі жа ўбачыць гэты дом у наступны раз, як яны вярнуліся - Джордж забыў скрынку з петардамі. Праз пяць хвілін пасля гэтага машына зноў рэзка затармазіла, і Фрэд панёсся за чароўнай палачкай. Потым, калі яны амаль ужо выехалі на трасу, Джыні запішчала, што
Містэр Уізлі зірнуў на гадзіннік, а затым - на жонку.
– Моллі, дарагая…
– Ні ў якім выпадку, Артур…
– Ніхто нічога не заўважыць… вось гэтая маленькая кнопачка - знікацель. Мы паднімемся ў паветра і паляцім над аблокамі. Праз дзесяць хвілін прыедзем, і ніхто-ніхто…
– Я жа сказала не, Артур, тым больш сярод белага дня…
Яны дабраліся да Кінгс-Крос без чвэрці адзінаццаць. Містэр Уізлі злётаў за каляскамі для багажу, і яны паспяшаліся на вакзал.
Летась Гары ўжо ездзіў на "Хогвартс-Экспрэсе". Каб патрапіць на гэты цягнік, трэба было ведаць адну хітрасць, а менавіта, спосаб пракрасціся на платформу дзевяць тры чвэрці, якая была не бачная з маглаўскага свету. Прайсці на гэтую платформу можна было праз бар'ер, які падзяляў платформы дзевяць і дзесяць. Гэта было зусім не страшна, але патрабавала прытрымлівання асцярожнасці, каб маглы не зазначылі, як ты знікаеш.
– Персі першы, - сказала місіс Уізлі, нервова зірнуўшы на гадзіннік над галавой. Гадзіннік паказваў, што ў іх засталося ўсяго толькі пяць хвілін на то, каб няўзнак па адным расчыніцца за бар'ерам.
Персі са сваім звычайным свецкім выглядам пайшоў наперад і знік. За ім пайшоў містэр Уізлі, затым Фрэд і Джордж.
– Я вазьму з сабою Джыні, а вы двое ідзіце адразу жа пасля нас, - кінула місіс Уізлі Рону і Гары, ліхаманкава схапіла Джыні за руку і рынулася наперад. Яны зніклі ў імгненне вока.
– Пайшлі разам, у нас усяго адна хвіліна, - прапанаваў Рон.
Гары паправіў клетку з Хэдвіг, узграмоджаную на куфар, і пакаціў каляску прама на бар'ер. Ён пачуваўся абсалютна спакойна; гэта ж не якісь там Лятучы порах. Хлопчыкі нізка нахіліліся над ручкамі калясак і вельмі мэтанакіравана ішлі на бар'ер, набіраючы хуткасць. Калі да бар'ера заставалася некалькі метраў, яны дадалі кроку і…
БУМ!
Абедзве каляскі з сілай стукнуліся аб бар'ер і пакаціліся назад; куфар Рона зваліўся з неверагодным грукатам, Гары збіла з ног, а клетка звалілася на зямлю. Хэдвіг пакацілася прэч, абурана якочучы; людзі, усё без выключэння, утаропіліся на вінаватых у бязладзіцы, а службовец які знаходзіўся непадалёк загарлапаніў:
– Якога д'ябла!
– Страціў кіраванне, - з працай вымавіў Гары і пры спробе ўстаць схапіўся за рэбры. Рон пабег і падабраў Хэдвіг, чые паводзіны выклікалі ў які натоўпе мноства заўваг з нагоды жорсткага звароту з жывёлінамі.
– Чаму мы не змаглі прайсці?
– прашыпеў Гары.
– Паняцці не маю…
Рон з вар'яцкім выразам на твары агледзеўся па баках. За імі ўсё яшчэ назірала дзесятка два зацікаўленых.
– Падаецца, мы спознімся на цягнік, - зашаптаў Рон.
– Не разумею, чаму праход зачыніўся…
Гары ўтаропіўся на вялікі вакзальны гадзіннік, адчуваючы, як у яго ад жаху падводзіць жывот. Дзесяць секунд… дзевяць секунд…
Ён асцярожна пакаціў каляску наперад і, апынуўшыся амаль ушчыльную
з бар'ерам, пхнуў з усіх сіл. Бар'ер заставаўся цвёрдым - як і пакладзена металу.Тры секунды… дзве… адна…
– Усё, - ашаломлена сказаў Рон, - цягнік сыйшоў. А што, калі маці з татам ужо не могуць прайсці зваротна да нас? У цябе ёсць маглаўскія грошы?
Гары бязрадасна засмяяўся.
– Дурслі не давалі мне кішэнных грошай ужо гадоў шэсць, не менш.
Рон прыклаў вуха да халоднага бар'ера.
– Ні гуку, - даклаў ён напружаным голасам.
– Што жа нам рабіць? Я не ведаю, калі маці з татам змогуць да нас вярнуцца.
Хлопцы паглядзелі навакол. Яны ўсе яшчэ былі цэнтрам увагі, у асноўным з-за таго, што Хэдвіг працягвала гарлапаніць.
– Думаю, нам трэба пайсці і пачакаць у машыны, - вырашыў Гары.
– Мы прыцягваем да сабе занадта шмат увагі…
– Гары!
– ускрыкнуў Рон, у вачах у яго з'явіўся бляск.
– Машына!
– Што машына?
– Мы жа можам паляцець у "Хогвартс" на машыне!
– Але я думаў…
– У нас няма выхаду, так? А нам трэба патрапіць у школу, так? А непаўналетнім ведзьмакам дазваляецца карыстацца магічнымі сродкамі пры надзвычайных акалічнасцях! Падзел, падаецца, дзевятнаццаць Абмежаванняў чагосьці там…
– Але твае бацькі,..
– няўпэўнена прамовіў Гары, чарговы раз баднуўшы каляскай бар'ер у бясплоднай надзеі, раптам ён іх прапусціць, - як жа яны дабяруцца дахаты?
– Ім машына не патрэбна!
– нецярпліва закрычаў Рон.
– Яны ўмеюць апарыраваць - з'яўляцца з паветра! А з машынай або, там, з лятучым порахам, ім прыходзіцца злучацца з-за нас, таму што мы ўсё непаўнагадовыя, нам апарыраваць нельга…
Паніка, якую выпрабоўваў Гары, нечакана змянілася радасным прадчуваннем.
– А ты ўмееш вадзіць?
– Без праблем, - адказаў Рон знарочыста нядбайна і пакаціў каляску да выхаду.
– Давай, пайшлі. Калі паспяшаемся, зможам ляцець прама за "Хогвартс-Экспрэсам".
І яны абыякава накіраваліся прама скрозь натоўп цікаўных маглаў да выхаду, а затым у завулак, дзе быў прыпаркаваны "Форд Англія".
Рон адамкнуў багажнік з дапамогай складанай паслядоўнасці дакрананняў чароўнай палачкі. Не без працы пагрузіўшы куфары, яны паставілі Хэдвіг на задняе сядзенне, а самі забраліся на пярэднія. Гары высунуў галаву ў акенца: па галоўнай дарозе ішоў вельмі ажыўлены рух, але іх вулачка была пустая.
– Выдатна, - сказаў ён.
Рон націснуў маленечкую срэбную кнопачку на панэлі. Машына знікла - і хлопцы зніклі разам з ёй. Гары па-ранейшаму адчуваў, як пад ім злёгеньку вібруе сядзенне, чуў рухавік, адчуваў уласныя рукі на ўласных каленах і акуляры на носе, і тым не менш, наколькі ён мог судзіць, ён ператварыўся ў пару вочных яблыкаў, плаваючых у некалькіх футах над зямлёй у бруднаватым завулку, забітым прыпаркаванымі аўтамабілямі.
– Паехалі, - раздаўся справа голас Рона.
І адразу жа зямля і брудныя будынкі паабапал завулка быццам паваліліся набок, знікаючы з выгляду дзесьці ўнізе, па меры таго, як машына ўзлятала; праз колькі імгненняў пад імі распасціраўся ўвесь Лондан, дымлівы, бліскучы.
Затым раздаўся гук корка, які выскачыў з бутэлькі, і аўтамабіль, Гары і Рон зноў сталі бачныя.
– Ой, - сказаў Рон, хапляючыся за знікацель, - ён не працуе…
Яны абодва стукнулі па знікацелю кулакамі. Машына знікла. Потым, як бы міргнуўшы ў паветры, зноў з'явілася.