Чтение онлайн

…Кешке жаын машинасын грілдетіп «кеміз» де йге жетті. Бойы биік, мойыны жуан. Білектерінде блшы еттері ойнашып, тамырлары

білеуленіп тр. стмсы. не-бойынан ара кшті орынышты ызары еседі. абаы немі тксиікі жреді екен. Екі сзіні бірі «кені ауызын блен ылайын…». Шашы бурыл тартан. Атжаты, даба. Кзі лкен, ккшіл. Бірдее намай алса, тісін шыырлатып ояды. ысасы, мендей нзік балаа мндай уатты, арадойыр адам наан жо. атігез екенін байс жрегім бірден сезді. Барар жер, басатын тау жо, осы ызбарлы кісімен бірге мір сретін болды.

Мені шешем оан таныстырып, сзі йлеспей кібіртіктеп бірдее айтып жатыр: «Наашы апасы осында жіберіп еді… Осында

трса деп едім… асымда болсыншы… Апаратын жерім жо… Туыстарым тмам бала-шаасымен уытай ана йде трады… Бл зі кп тама та жемейді…Киім-кешегін кімет тлейтін зейнетаыдан алып берем ой… Бзы емес… Тілді алады… Бір жаынан оланат бала да керек дегендей…»

Анау маан ызбарлана бір арады да: «ой, кені ауызын…» – деп бір сыбап тті. Кшедегі балалар осы бір смпайы боты сзді маан арата айта алса, жааласа кетуші едім. азір оны іске асуы те иын екенін тсініп трмын. зірге ліпті артын баайын деп зімді зім сабыра шаырдым. Кейін оны ботыына етім йреніп кетті. уелі ішімнен «сені де кені ауызын райын», – деп клімсіреп тратынды шыардым.

Конец ознакомительного фрагмента.