Беларуская мова
Шрифт:
І толькі мне адной выпала нарадзіцца ў гэты дзень ды яшчэ кожны год лічыць яго святам. Гэта нармальна?
— Варта прызнаць, табе не вельма пашанцавала, — адказала Іра і паправіла акуляры.
— Вось і я пра тое ж. А сёння мне да таго ж дваццаць год стукнула. Бывай, дзяцінства. Як той казаў, трэці дзесятак. Вось я і пастанавіла трохі развітацца са слаўным добрым дзяцінствам.
Юля кіўнула ў бок пакета, што стаяў ля ног.
— Мне заўсёды чамусьці дарылі на дзень народзінаў мяккія цацкі. І хлопчыкі, і дзяўчынкі, яны заўсёды дарылі мне цацкі. Гэта нармальна?
— Мне дарылі кнігі, — сказала Іра.
— Можа,
— Цікавая версія.
— А вось мне дарылі гэтыя цацкі не толькі на дні народзінаў. Прыцягвалі на спатканні, куплялі на восьмага сакавіка. Нібы я дзіцё нейкае. Раней — яшчэ можа быць, але цяпер мне дваццаць, час завязваць з гэтымі цацкамі, канчаткова з імі расправіцца.
— Ты адсячэш ім галовы?
— Ну што ты? — засмяялася Юля. — Мы хіба ў сярэднявеччы?
Зараз мы проста выкінем іх нахран з гэтага гаўбца. Адну за адной.
— Ты думаеш, так будзе правільна?
— Так, Іра, правільна. Табе ўжо наогул дваццаць адзін, будзеш дапамагаць.
Я вяртаўся дадому з працы. Яшчэ зусім нядаўна я рабіў гэта да таго, як пачынала цямнець, а цяпер, калі я выходзіў з офісу, мяне падпільноўвалі прыцемкі ў найлепшым выпадку. Але сёння акурат надарыўся не найлепшы выпадак, і на вуліцы было цёмна, наколькі гэта наогул магчыма ў горадзе. Да таго ж ішоў дождж, змешваючы лісце пад нагамі з зямлёй і ператвараючы ўсё гэта ў суцэльную брудную кашу. Больш за ўсё на свеце я марыў хутчэй трапіць дадому і залезці пад коўдру, а яшчэ лепей — стаць дзіцёнкам і пайсці ранкам у дзіцячы садок, а не на працу.
Калі я падыходзіў да свайго пад’езда, на мой парасон нешта пляснулася, адскочыла і ўпала на зямлю. Я нахіліўся і за метр ад сябе заўважыў у лужыне зайца — звычайную мяккую цацку з доўгімі вушамі. Было незразумела, адкуль ён зваліўся на маю галаву. Я ведаў толькі, што зайцам няма чаго рабіць у лужыне, таму вырашыў уратаваць небараку Раяна, як адразу ж яго ахрысціў. Бясстрашна ступіўшы ў лужыну амаль новымі чаравікамі я выцягнуў звярка, перанёс яго ў сухое месца пад брылёк пад’езда і прыхінуў да сцяны.
— Вольна, шараговец! — сказаў я яму. Тым часам цацкі пасыпаліся аднекуль зверху адна за адной.
Па чарзе я падымаў іх з зямлі, выцягваў з лужын, выкручваў, саджаў ля сцяны ўсіх гэтых бурундучкоў, мядзведзікаў, хрушак, сцяпашак. Я адчуваў сябе салдатам, які на спіне выносіць параненых таварышаў з поля бою.
Нарэшце надыйшоў момант, калі ўсе яны сядзелі побач, мокрыя і брудныя. Я прысеў каля Раяна, прыхінуўся да сцяны і закурыў. Нялёгкая гэта работа.
— А дзе твае радакі? — спытаўся Рома ў Сярогі.
— На лецішчы, — адказаў той. — Яны цяпер кожныя выходныя ездзяць. Нарыхтавалі кучу рознага гаўна на зіму, перацягваюць памаленьку ў горад.
— А гуркоў яны выпадкам не закруцілі салёных? — пацікавіўся Валера. — Гарэлка ж як-ніяк...
— Зірну потым у лядоўні. А пакуль можна і замуціць, калі ўжо нас трое.
Сярога разліў гарэлку па чарках. Хлопцы выпілі.
— А добра ўсё-ткі, субота. Ва ўнівер з ранку не трэба, — сказаў ён.
— Ды наогул афігенна, — падтрымаў Рома. — Толькі
што баб не хапае.— А каму іх цяпер хапае, знаёміцца трэба. Тут яшчэ свае метады неабходныя.
— Без іх аніяк, — уздыхнуў Рома. — Я вось апроч метаду “здароў, як справы” ўвогуле нічога прыдумаць не магу. Яшчэ ў школе неяк спрацоўвала, а цяпер...
— Спадарства, вы лузеры, — сказаў Валера. — Уласна мой метад знаёмства называецца “чалавек дажджу”. Як толькі збіраецца на дождж, я выходжу на вуліцу і пільна азіраюся навокал. Многа якія дзяўчаты ходзяць без парасонаў. Ці то за надвор’ем не сочаць, ці забываюць іх дома. І, ведаеце, мяне гэта натхняе. Ну скажыце, хіба можа вам спадабацца дзяўчына, у якой прагнозы надвор’я ў галаве? Якая нават нездольная забыцца на такую дробязь, як парасон? Не! — сказаў Валера, пагрукваючы кулаком па стале, — прагматычныя дзяўчаты — не мой тып. У іх у галаве толькі грошы. Іншая рэч — мокрыя, безабаронныя красуні, якія так міла намагаюцца схаваць прычоску далонькай. Вось дзеля такіх я і з’яўляюся на вуліцы з шыкоўным парасонам, упэўнены ў сабе, з ручніком і каньяком напагатове. Во як яно, спадарства!
Сяргей і Рома агаломшана глядзелі на Валеру. Той, у сваю чаргу, глядзеў на іх і, падавалася, быў задаволены эфектам ад свайго аповяду. За вакном тым часам пачало пастукваць.
— Здэцца, дождж пачынаецца, — узрадаваўся Валера. — Вы тут сядзіце, а я покуль збегаю на вуліцу, каго-небудзь прывяду. Толькі глядзіце, — пагразіў ён пальцам, — не выпівайце ўсю гарэлку без мяне! А то вярнуся, мокрага парасона паспытаеце.
Ліфт адчыніў дзверы, і я выйшаў у калідор. Заяц Раян спачываў за пазухай, больш яму нішто не пагражала. На пляцоўцы стаялі дзве дзяўчыны. Адна, сімпатычная бландынка, жыла, здаецца, у нашым пад’ездзе. Другую, вельмі поўную і ў акулярах, я раней ніколі не бачыў.
Бландынка займалася тым, што налівала ў аднаразовыя шклянкі віно на падваконні. Я на ўсякі выпадак кіўнуў ёй, хоць і не быў упэўнены, што мы суседзі.
— Пачакай, — сказала яна. — Віна хочаш?
— У яе дзень нараджэння, — удакладніла тоўстая дзяўчынка.
— Давайце, — сказаў я.
Віно было занадта салодкім, але мне ўсё роўна спадабалася.
Я паспеў крыху сагрэцца, у галаве прыемна закружылася.
— Дарэчы, у мяне ёсць для цябе падарунак, — сказаў я. Расшпіліў куртку і за вушы выцягнуў Раяна. — Гэта табе, — працягнуў зайца імянінніцы. — Я цудам выратаваў яго. Нехта скінуў яго мне на галаву.
— Зайку бросила хозяйка, под дождем остался зайка, — пачала дэкламаваць тоўстая. Бландынка тым часам не спяшалася браць падарунак. Крыху пастяла, потым працягнула руку, узяла Раяна і паклала яго ў пусты пакет, што валяўся на падлозе.
— Дзякуй, — сказала яна.
— Валера, каго ты прывёў? — спытаўся Сярога, адводзячы таварыша ўбок. — Расказваў пра мокрых прыгажунь, а прывёў дзвюх мокрых курыц, ды ячшэ і пэтэвэшніц. Як гэта называецца? Сябар, да?
— Ды кінь ты, — пачаў апраўдвацца Валера. — Цёмна ж было, дождж гэты не ў тэму...
— Тым мне тут на дождж не спіхвай! — раззлаваўся Сярога.
— Карацей, ты іх прывёў, ты і выганяй, куды хочаш.